In deze eerste allereerste Editor’s letter neem ik je graag even in mijn gedachtes van de afgelopen tijd. Met het ontwikkelen van deze website Souraya Laurina, wat ik enigszins in stilte heb gedaan, voel ik dat het tijd is voor een nieuw hoofdstuk. Het is geen nieuw begin, maar een onderdeel van mijn reis als vrouw en als ondernemer.
Deze zomer mocht ik ervaren wat het betekent om weer in beweging te komen. Maar vooral ook de kracht die hierin zit. Door verschillende gebeurtenissen in mijn leven, verlies, opnieuw opbouwen, rouwen, afscheid nemen, nam ik deze zomer echt de tijd voor mijzelf. Zonder plan maar wel met de enorme behoefte: het is nu tijd om echt te voelen. En waar ik al jaren lang mijn hart uitstort in mijn journals voelde het deze zomer anders. Ik wilde gaan ervaren, niet alleen schrijven.
Het verlies van mijn moeder dit voorjaar heeft veel impact gemaakt. Het was onverwachts en tegelijkertijd verwacht, alleen nog niet nu. De kwetsbaarheid van het leven. Al 25 jaar was zij ziek, maar oh wat stond zij vol positiviteit, levensvreugde, veerkracht en liefde in het leven. Creativiteit en spiritualiteit waren haar houvast, dat heb ik 100% van haar. Dit was ook iets wat we met elkaar konden delen, iets waar ik zo dankbaar voor ben dat ik dat heb mogen ervaren. Tegelijkertijd mis ik haar zo erg, het is niet te bevatten. Hoe ga je door met je leven als de belangrijkste vrouw uit je leven er niet meer is. Maar toch voel ik haar, haar liefde, haar kracht, haar positiviteit. Ik neem haar prachtige stralende ogen en glimlach mee in alles wat ik doe.
Deze zomer besloot ik dus echt even alles los te laten. Het plan was, niet werken en vooral in huis aan de slag te gaan. Maar het mooie is dat als je alles even los kan laten en de flow van het leven volgt, dat er onverwachtse dingen op je pad kunnen komen. Zo ben ik niet in huis aan de slag gegaan maar heb ik prachtige reizen mogen maken die mij dichter bij mijzelf hebben gebracht.
Alleen de grens over
Ik voelde intuïtief dat ik de natuur in wilde. Dat ik naar een plek wilde midden in de bossen waar ik in stilte kon gaan mediteren, wandelen, journalen en vooral echt even niets. Ik koos ervoor om naar de Ardennen te rijden. Dit heb ik nog nooit gedaan maar ik voelde: Dat lukt mij wel. Eenmaal die grens over voelde het heel bevrijdend. De afgelopen jaren ben ik niet alleen weg geweest en al helemaal niet de grens over. Dit voelde dat ook echt als een stukje bevrijding, alsof ik weer mocht gaan leven zoals ik dat wil.
Op een gegeven moment reed ik alleen tussen Belgische kentekens en ik voelde mij trots: Ik ging dit echt doen! Ik reed naar een geweldige plek, genaamd Domaine du ronchinne, een prachtig landgoed met verschillende huisjes, een groot kasteel en wellness omgeving. Toen ik de plek via Google ontdekte voelde ik echt dat ik hierheen wilde gaan en dat ik dit mijzelf cadeau wilde doen. Wat een geweldige ervaring. Los van het super leuke Fazantenhuisje waar ik in verbleef, gaf ik mijzelf echt de ruimte om te gaan ervaren. Iedere ochtend heb ik een ochtend wandeling gemaakt met visualisatie in mijn oren, ik at alleen met prachtig uitzicht en een mooi boek dat ik van een vriendin kreeg. De tijd vergeten en beleven in het hier en nu. De 5 dagen dat ik op deze prachtige plek was heeft mij zoveel rust gegeven na een hele verdrietige tijd.
Op een gegeven moment reed ik alleen tussen Belgische kentekens en voelde ik mij trots: ik ging dit echt doen!
Het vliegtuig in
Maar het bleef niet bij de rit de grens over. Een paar weken later besloot ik ook intuïtief het vliegtuig naar Egypte te pakken. Dit was zo’n bijzondere reis. Ik moest naar mijn vader toe omdat het met zijn gezondheid ook niet heel goed gaat. Ik moest wat dingen regelen en tegelijkertijd heb ik zo genoten van deze week. Terugkeren naar een plek wat echt als tweede thuis voelt. Thuiskomen in een land wat een aantal jaren zo vreemd voelde door allerlei factoren. Maar nu was het weer mijn reis, mijn reis in Egypte terug naar mij. Naast de prachtige gesprekken die ik met mijn vader heb kunnen voeren, de fijne momenten samen met mijn familie besloot ik ook iets voor mijzelf te doen. Uit mijn comfort zone want ja ik was maar een paar dagen in Egypte, kon ik dit wel doen? Maar ik voelde, wederom, dat ik dit mocht doen. Dat ik ook dit mijzelf mocht gunnen. Ik ben naar een prachtige Artists recidency geweest, The House of Kheops, een prachtige B&B tegenover de Piramides. Een plek waar workshops worden gegeven, waar retreats worden georganiseerd en ook veel voor de community wordt gedaan met vrouwen en kinderen. Oh wat was ik dankbaar dat ik hier een nachtje mocht blijven. Ik heb prachtige foto’s gemaakt op deze plek en dat bleek de basis te zijn voor de re-branding van Binti Home en Souraya Laurina. Ongepland, maar zo de bedoeling nu ik zie wat er is ontstaan. En het meest bijzondere van alles is: Ruim 2,5 jaar geleden stuurde ik een prinsscreen naar mijn moeder ‘Kijk mam, deze gele deur, dit jaar… ga ik daar shooten!’. Het heeft iets langer geduurd maar nu stond ik daar, voor die gele deur. Dromen komen uit, zolang je luistert naar je intuïtie en vertrouwt op waar het leven je brengt.
Genieten van kleine momenten die groots worden als je er aandacht aan geeft
Mijn eerste solo vakantie in 10 jaar
De reden dat deze zomer bijzonder was is omdat het gek genoeg uit enorme contrasten bestond en tegelijkertijd voor zoveel zachtheid en liefde zorgde. Het enorme gemis van mijn moeder wat ervoor zorgde dat ik nog meer in het hier en nu staat. Het leven kan echt zomaar voorbij zijn, we weten niet wat ons morgen staat te wachten. Ik leefde altijd al vanuit mijn hart maar nu voel ik echt dat niets mij tegen houdt. Ik wil dit leven leven, vanuit goede intenties, als goede moeder, als goed persoon, als goede ondernemer. Maar ook plezier maken, genieten van kleine momenten die groots worden als je er aandacht aan geeft. Deze zomer was de eerste zomer in 10 jaar dat ik alleen op reis ging, echt alleen met mijzelf, mijn gedachtes, mijn gewoontes, mijn beleving. En dat heeft mij zo goed gedaan. Ik heb geschreven, gefotografeerd, gewandeld, gepraat, gedanst en gemediteerd. Deze zomer was de start van een nieuw hoofdstuk in mijn reis terug naar binnen. Ik wilde deze editor’s letter schrijven over wat mij bezighoudt, maar dat doe ik in de volgende. Want eigenlijk is hier onbewust een verhaal ontstaan over in beweging komen door te vertrouwen op de flow van het leven. Kijk, ervaar en beleef lieve jij, het leven het onverwachtste wendingen, om vervolgens te ontdekken dat er iets heel moois op je wacht.
Bedankt voor het lezen, deel gerust jouw reactie hieronder en tot de volgende Editor’s letter.
Liefs Souraya
You May Also Like
